TOP 100 najlepszych polskich filmów w historii Pełna Sala
Radu płynnie oscyluje między ironicznym podśmiewywaniem się ze swoich postaci a obrazowaniem ich rozterek z rozbrajającą wręcz szczerością. Haugerud jednak szybko wyciąga dywan spod stóp zarówno postaci, jak i widza, każąc zastanowić się nad realnością prezentowanej przez główną bohaterkę – Johanne – historii i nie tylko. Mamy więc surowy obrazek nakręcony iPhonem, charakterne postacie i dziecięcą perspektywę. I chociaż gra współczesnym, utartym romcowym motywem w postaci wielkomiejsko-nowobogackiej miłości, świetnie rozwadnia go, rozszerzając koncept z dwóch do czterech osób. Zaprawdę, powiadam – w żadnym filmie irlandzka muzyka nie przeraża tak, jak tutaj. Głęboko zanurzone w mikroświecie i kulturze bohaterów, pulsujące niesamowitą energią, z gracją łączące wampirystyczny horror z opowieścią o muzyce, ludziach, ich grzechach i słabościach. Song tym razem zdecydowała się osadzić historię w świecie swatki Lucy (Johnson), która, choć sama doradza jak znaleźć miłość, nie ma na tym polu szczęścia. Nie po raz pierwszy popisuje się swoim wielkim talentem wokalnym, ale tutaj robi to jak dotychczas najlepiej.
To także historia odzyskiwania władzy nad sobą i własnym ciałem, a przede wszystkim uczenia się łagodności wobec samych siebie. Choć do Sorry, Baby przylgnęła łatka „filmu o traumie”, nie wydaje się ona do końca trafna. To kino minimalistyczne i bliskie codzienności, a zarazem pełne humoru, w którym – jak to w życiu – śmiech miesza się z łzami, a to, co najtrudniejsze, przychodzi wtedy, gdy miało być już dobrze. Do pisania o Sorry, baby siadałam już kilkukrotnie i za każdym razem rezygnowałam, przekonana, że słowa nie są w stanie w pełni oddać emocji, z którymi zostawił mnie ten obraz. Symfonia o umieraniu zostaje w widzu długo po seansie, bo nie domyka wzbudzonych emocji. To kino, które ufa obrazowi i rytmowi, nie boi się ciszy ani nudy rozumianej jako trwanie. Superman okazał się sukcesem finansowym, frekwencyjnym i krytycznym, przypominając widzom na całym świecie dlatego postać, która funkcjonuje w popkulturze od ponad 80 lat, wciąż pozostaje tak ponadczasowa.
Estetyczne szaleństwo psychodelicznego dekadrażu jest jednak w dużej mierze przejawem nieantropocentrycznej, nieco pesymistycznej wizji świata oraz próbą zerwania szwów z wciąż niezagojonej rany po walce na noże z kartezjańskim bandytą – szwów rozumianych także na sposób filmowego suture. Film w poruszający sposób pokazuje wartość ludzkiego życia, znaczenie codziennych wyborów oraz wpływ, jaki każdy z nas ma na innych. Epicka historia miłosna rozgrywająca się na pokładzie słynnego statku. Mroczny thriller kryminalny o dwóch detektywach tropiących seryjnego mordercę, który dokonuje zbrodni inspirowanych siedmioma grzechami głównymi. Nielinearna opowieść splatająca losy gangsterów, boksera i drobnych przestępców w Los Angeles. Kultowy film o sfrustrowanym mężczyźnie, który zakłada tajny klub walki jako sposób na ucieczkę od monotonii życia.
Oddaj ją, reż. Danny Philippou, Michael Philippou
Na naszych oczach film i fabuła rozpadają się na kawałki, abyśmy razem z głównym bohaterem zachodzili w głowę czy to wciąż sjużet, czy tylko odgrywana rola. Reżyserski duet napisał bowiem ostatni rozdział w historii nawet nie tyle kina szpiegowskiego, ile popkultury wogóle. Tematykę społeczną pokazywaną przez pryzmat horroru podejmują w sposób zarazem subtelny i dosadny. Czy gamma tematyczna poruszana w filmie, która świetnie oddaje społeczny zeitgeist 2025 roku? Po mało udanych Rodzajach życzliwości Lanthimos wrócił w wielkim stylu – czarną komedią, remakiem koreańskiego filmu Save the Green Planet!. To w końcu film z rodzaju seansów obowiązkowych, ale jednorazowych. To stojący na własnych nogach obraz biorący z poprzedników (zwłaszcza z pierwszej, bardziej udanej odsłony) raczej odwagę do nieoczywistych rozwiązań i przywiązanie do świeżości zamiast prostych cytatów czy nawiązań. Danny Boyle i Alex Garland po prawie dwóch dekadach wskrzesili swoją kultową serię i pokazali całemu Hollywood, jak takie powroty powinny wyglądać.
TANGO ( , reż. Zbigniew Rybczyński
W rewolucyjnej opowieści reżyser prezentuje paletę barwnych postaci. To kino świadome, że ta historia jest tak przerażająca, że nie da się jej ubrać ani w słowa, ani w obrazy. Choć wątek hagsploitation pozostaje chyba najbardziej dyskusyjną kwestią, to nie pamiętam równie fenomenalnej roli kobiecej w horrorze od czasu Toni Collette w Dziedzictwo. Reżyser Sztuczek w swoim najbardziej udanym dziele w karierze wykorzystuje portugalskie słońce, wypełniające wnętrza klimatycznego nadmorskiego ośrodka, w którym dorosłe osoby tracące wzrok mogą uczyć się żyć w nowej rzeczywistości. Bodaj najsłynniejszym obrazem w dorobku Antonisza jest Jak działa jamniczek (1971). Wiszniewski, pisząc scenariusz filmu, nie wiedział jeszcze, że dokładnie to samo Skolim casino zabije go już za kilka lat – reżyser umrze w wieku trzydziestu czterech lat w lutym 1981 roku, w trakcie preprodukcji do swojego pełnometrażowego debiutu.
Responses